دغدغه های یک جوان مسلمان ایرانی

آقای "ایکس" چند روز پیش تماس گرفته بود با آقای "وای" که به علت "انتخابات مسخره" چند ماه پیش دست و دلم به کار نمی ره بنابراین باید چند ماهی فرصت مطالعاتی خودم را تمدید کنم. اکنون آقای ایکس در کشور هلند با پول من و شما که هر ماه به طور مرتب توسط دولت کودتا برایش واریز می شود! در حال گذراندن دوره دکتری خودش هست و  البته توضیح هم نداده که چرا قبل از انتخابات مسخره دست و دلش به کار نرفته که مجبور به تمدید دوره شد؟ و در این مملکت تا بخواهی از این آقای ایکس ها وجود دارند که با پول بنده و جنابعالی تحصیل می کنند و هر روز با فیگورهای تازه و بامبول های جدید و بهانه های نو از زیر بار تعهدات شان شانه خالی می کنند و به ریش ما می خندند ...

پا نوشت:

1-آقای "زد" از همکاران آقای ایکس  با شنیدن این حرف متعجب شد و گفت : ایشان چقدر delay دارند؟!

2-به علت حفظ مسائل محرمانه و اسرار نظام از ذکر نام واقعی خودداری گردید!

ما
در عصر احتمال بسر ميبريم
در عصر شک و شايد
در عصر پيش بيني وضع هوا
از هر طرف که باد بيايد

در عصر قاطعيت ترديد
عصر جديد
عصري که هيچ اصلي
جز اصل احتمال، يقيني نيست

اما من
بي نام تو
       حتي
          يک لحظه احتمال ندارم
چشمان تو
عين اليقين من
قطعيت نگاه تو
                   دين منست
من از تو ناگزيرم
من
بي نام ناگزير تو می‌ميرم

                                                       قيصر امين‌پور

 

قطره قطره شد آب،  آدم برفی
شد آب در آفتاب،  آدم برفی
آب از سر او گذشت اما هرگز
بیدار نشد ز خواب،  آدم برفی

شعر از بیژن ارژن

گويند شقيق بلخي۱، جعفربن محمدالصادق را از فتوت پرسيد. فراشقيق۲ گفت: تو چه گويي؟ گفت: اگر دهند شكر كنيم و اگر منع كنند صبر كنيم. جعفر گفت: سگان مدينه ما همين كنند. شقيق گفت: يا ابن رسول الله پس فتوت چيست؟ گفت: اگر دهند ايثار كنيم و اگر ندهند صبر كنيم.

تذکره الاولیاء عطار نیشابوری

۱-از عرفای هم عصر امام صادق

۲-به شقیق گفت

دوست عزیز نادیده ای برایم پیغام خصوصی گذاشته بود که در نگاه اول به نظر می رسد بسیاری از مطالب را برای خدا نمی نویسی! فارغ از صحت وسقم این موضوع و برای تذکر خودم و دوستان یاد حکایتی از مرحوم شیخ جعفر شوشتری افتادم که قبلا جائی شنیده یا خوانده ام. می گویند که روزی شیخ، مردم انبوهی را گرد منبر خود جمع نمود و گفت: ای مردم امروز می خواهم چیزی بگویم که پیش از این از کسی نشنیده اید...ای مردم یکصد و بیست و چهار هزار پیغامبر و ائمه اطهار آمده اند و همگی گفته اند برای خداوند شریک قائل نشوید اما من اینک می خواهم پا را از این فراتر بگذارم و بگویم آی مردم  در کارهای خود قدری هم خدا را شریک قرار دهید!

همین

 1-سعی کن خودت رو توی مراسمات نشون بدی تا بتونی پیشرفت کنی
2-سعی کن فقط دوره آموزشی بری تا امتیازاتت رو ترقی بدی و ترفیع بگیری
3-سعی کن فقط به ادامه تحصیل بها بدی ، اینجا هرچقدر هم چیز بلد باشی، تا مدرک نداشته باشی براشون اهمیتی نداری.
4- سعی کن از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنی ، قبول مسئولیت مساوی بدبخت شدنه
5- من 18 سال سابقه دارم می دونم این حرفهائی که استادا می زنند بیشتر فیگورشونه وگرنه اینجا همه از خدا می خوان کلاس تشکیل نشه.
6-یه ساعتی رو برای استراحت مشخص کن و کار بچه ها رو انجام نده، یعنی سی سال می خوای با همین قدرت کار کنی؟
اینها بخشی از حرفهائی است که من در طول این چند ماهه از همکارانم شنیدم که غالبا هم از سر خیرخواهی می گفتند. شاید برخی از آنها  تاحدودی پذیرفتنی باشد اما...
پیش از اینکه شاغل شوم  البته تا حدود زیادی از این وضعیت "آگاهی" داشتم اما پس از اشتغال عمیقا "درک" می کنم. راستی تا حالا فکر کردیم چرا اینقدر لاکپشتی پیشرفت می کنیم؟ به نظر من یکی از دلایلش را باید در وجود نیروهای انسانی با چنین طرز تفکری جستجو کرد آنهم در جائی مانند دانشگاه که قاعدتا بایستی از فرهیخته ترین پرسنل و ارباب رجوع برخوردار باشد!

دو ماه و نیم پس از شهادت
سعیده پور آقائی
 ناگهان سبز شد
آقای م
آفرین بر این دم مسیحائی
که می میرانی
و ختم می گیری
و دوباره زنده می شود
راستی
مردم دارند رنگ آرامش را می بینند
بیانیه نمی دهی؟

وبلاگ دوست عزیزم آقای غدیر نبی زاده که در چند سال گذشته جزو وبلاگهای ارزشمند بلاگفا محسوب می شد به طور ناگهانی حدود 2 هفته پیش مسدود شد. البته اشتباه نشود اینبار نه از طرف دولت و ارگانهای فیلتر کننده بلکه از جانب خود بلاگفا! شاید هم می خواسته اند با اینکار خودی نشان بدهند که بله ما هم می توانیم!

به هر حال هر چه بود گذشت و اکنون غدیر نبی زاده به وبلاگ جدید نقل مکان کرده اما خواندن داستان این تغییر مکان خالی از لطف نیست.اینهم آدرس جدید ایشان:

http://nabizadefa.wordpress.com

باغ مرا چه حاجت سرو صنوبراست         

شمشاد خانه پرور من از که کمتر است؟

یک قصه بیش نیست غم عشق و این عجب  

 از هر زبان که می شنوم نا مکرر است

دی وعده داد وصلم و در سر ،شراب داشت 

امروز تا چه گوید و بازش چه درسر است؟

ما آبروی فقر و قناعت نمی بریم    

با پادشه بگوی که روزی مقدر است

در شهر ما شکسته دلی می خرند و بس 

بازار خود فروشی از آن سوی دیگر است...

راحت بخواب اي شهر آن ديوانه مرده است
در پيله ابريشمش پروانه مرده است

در تُنگ، ديگر شور دريا غوطه‌ور نيست
آن ماهي دلتنگ، خوشبختانه مرده است

يك عمر زير پا لگد كردند او را
اكنون كه مي‌گيرند روي شانه، مرده است

گنجشكها! از شانه‌هايم برنخيزيد
روزي درختي زير اين ويرانه مرده است

ديگر نخواهد شد كسي مهمان آتش
آن شمع را خاموش كن! پروانه مرده است

شاعر: فاضل نظری